Աշխարհիկ, չի նշանակում անհավատ

ՆազենիՂարիբյան

Փարիզի համալսարանի` արվեստի պատմության դոկտոր, հայագետ, Մաշտոցի անվան Մատենադարանի ավագ գիտաշխատող եւ Գեղարվեստի ակադեմիայի դոցենտ, վաղմիջնադարյան արեւելաքրիստոնեական արվեստի, եկեղեցու պատմության եւ եկեղեցաբանության մասնագետ:

 

Երբ անկախությունից հետո եկեղեցին, այսպես ասած, ազատագրվեց, մեր եկեղեցին վերադարձավ հարյուր տարի առաջվա իր դիրքերին: Այն, ինչ այսօր ասում և անում են հոգևորականները, դրանք հարյուր տարի առաջվա հասարակությանը հատուկ երևույթներ են, այն ժամանակներին համապատասխան:

Էվթանազիան որպես սոցիալ-կրոնական երևույթ

Լիլիթ Պողոսյան

ԵՊՀ Հայ եկեղեցու պատմության և եկեղեցաբանության ամբիոնի դասախոս

 

Մեծ Բրիտանիայում Էվթանազիան օրինականացնելու համար շարժումը սկսվել է 1935 թ., 1938-ին նմանատիպ հասարակական կազմակերպություն է ստեղծվում ԱՄՆ-ում, 1941-ին Շվեյցարիան դարձավ «գթասրտությունից մղված սպանությունը» օրինականացրած առաջին երկիրը։ Հենց սա Էլ նպաստեց «մահացու զբոսաշրջության» զարգացմանը, մի քանի տասնամյակ շարունակ Շվեյցարիան դեպի իրեն Էր ձգում այն անբուժելի հիվանդ եվրոպացիներին, ովքեր ցանկանում Էին, որ իրենց նկատմամբ կիրառվի Էվթանազիա:

Ռուսական կայսրությունը և Հայ եկեղեցին

Վարդան Ջալոյան, մշակութաբան

Եկեղեցին ընդդեմ հայոց պետականության

Վարդան Ջալոյան, մշակութաբան

Կրոնը` որպես ինստիտուտ և որպես հավատք, շատ տարբեր բաներ են

Եվա Սարգսյան

Ճարտարապետության տեսաբան

 

Մինչև կառույցի դերի ու նպատակի մասին խոսելը պետք է հասկանալ, թե ի՞նչ դեր ու նպատակ ունի այսօր Եկեղեցի ինստիտուտն առհասարակ, ինչու՞ համար և ի՞նչ է ծեսը, ի՞նչ է «հոգևոր» ասածը, և ի վերջո, ո՞րն է մեր հավատքի առանցքային փիլիսոփայությունն ու խորհուրդը՝ ուրախությունը, կյանքը, բավարարվածությունը, թե՞ խոնարհ տոկունությունը, հավերժ պայքարն ու հույս հետոյին:

Կրոնական անհանուժողականությունը հարիր չէ մեր ժողովրդին

Էդգար Վահանյան, Նիդեռլանդների «Աստծո Տուն» ավետարանական եկեղեցու հովվի օգնական, երիտասարդական թևի պատասխանատու, «Կանչող Ձայն» երիտասարդական ծառայության խորհրդի անդամը

Ողբերգության վրա ձեռքեր տաքացնելը ստորություն է

Աշոտ Հովսեփյան, protestant.am կայքի մեկնաբան